Serenay Gülyağcı, çalışmalarında doğa ile insan arasındaki ilişkiyi spekülatif kurgularla ele alıyor. Doğa ile insanın kurduğu ilişki, çoğu zaman görünmez bağlarla birbirine tutunan kırılgan bir denge üzerine kuruludur. Bu ilişki, karşıt gibi görünen iki yapının -organik olan ile endüstriyel olanın- sürekli temas halinde olduğu bir alan yaratır. İnsana ait bu yaratımlar doğanın organik gelişimi ile kesişerek gerilimli fakat üretken bir karşılaşma alanı oluşturur.

İnsanın üretiminin en güçlü göstergesi olan endüstrinin en küçük birimleri -konserve, somun ve vida- çalışmalarında yer almaktadır. Doğa ile endüstrinin oluşturduğu bu karşıtlığın bütünlüğünden, kontrasın birleştirici gücünden yararlanır. Çalışmalarında ikinci bir kavram olarak öne çıkan bağ, somun ve vida gibi endüstriyel parçalar aracılığıyla görünür hale gelir. Bu parçalar, insanın varoluşunu anlamlandırdığı temel bağlantı fikrine işaret eder.