Art On İstanbul, 18 Ekim 2025 tarihine kadar Piyalepaşa’daki mekânında
Zeki Demirkubuz’un “Hayatta ve Fotoğrafta En İyi Pozu Yalnızlar Verir” başlıklı solo sergisine ev sahipliği yapıyor.
Zeki Demirkubuz (d. 1964, Isparta) İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden mezun oldu. İlk filmi C Bloku 1994 yılında yönetti. Ardından, ilk gösterimleri Venedik Film Festivali’nde yapılan Masumiyet (1997) ve Üçüncü Sayfa (1999) ile eleştirmenlerin ve izleyicilerin dikkatini çekti. Her iki film ulusal ve uluslararası ödüller kazandı. Yönetmenin Karanlık Hikâyeler üçlemesinin ilk iki filmi Yazgı (2001) ve İtiraf (2001), 2002 Cannes Film Festivali’nde Un Certain Regard bölümünde gösterildi. Üçlemenin son filmi Bekleme Odası (2003) ise Zeki Demirkubuz’un başrolünü üstlendiği bir yapım olarak tamamlandı. Masumiyet’teki öykünün öncesini anlattığı Kader (2006); ardından Kıskanmak (2009), Yeraltı (2012), Bulantı (2015) ve Kor (2016) geldi. Son filmi Hayat (2023) ile sinema kariyerine devam etti. Filmleri, Viennale, Boston Sanat Müzesi, Toronto Film Festivali, Anthology Film Archives, Michigan Üniversitesi, Film Society of Lincoln Center, Brüksel Sinemateki, New Horizons Film Festivali ve Cluj Film Festivali gibi önemli kurumlarda toplu gösterimlerle sunuldu.
Zeki Demirkubuz sabitlenmiş karelerle farklı coğrafyalara yayılmış anları kullanarak yalnızlık bağlamında düşünsel bir alan açıyor. Sergide yer alan seçki, dramatik yapı ve görsel yönlendirmelerden uzak durarak, yalın ve müdahalesiz bir bakışın izini sürüyor. Fotoğraflar, herhangi bir anlatıya yaslanmadan yalnızlığın doğrudanlığıyla var oluyor; izleyiciye, söz üretmeyen ama duygu taşıyan bir sessizlikten süzülen anlarla karşılaşma zemini sunuyor.
Hazırlıksız, biçim verilmemiş haller; çevre, boşluk ve ışıkla kurulan ilişkiler; yönetmenin Avrupa, Amerika, Asya coğrafyalarını taradığı karelerle yalnızlık bakışını belirginleştiriyor. Bu bakışta poz yok, duruş var. Zeki Demirkubuz’un sinemasındaki içe dönük tavır, fotoğraflarında “anlatısızlık” olarak yeniden tanımlanıp, içselleştirilmiş bir sahicilik prensibine tutunuyor. Zamanın askıya alındığı, akışı var eden yansımalar; izleyiciyi yalnızlıkla bireysel bir sorgu alanına davet ediyor.
“Hayatta ve Fotoğrafta En İyi Pozu Yalnızlar Verir”, Zeki Demirkubuz ve küratör Ebru Yılmaz’ın yalınlığı estetik bir tercih olmaktan öte, bakışın etik bir disiplini olarak ele aldıkları bir yalnızlık anlatısının seçkisini sunuyor.
