İnsan dünyayı ilk olarak eliyle kavrar. Dokunur, tutar, bırakır. Elif Su Yıldız’ın pratiği, bu eşikte oluşan kırılmalarla ilgilenir. El, O’nun işlerinde bir araç olmaktan çıkar; tekrar eden bir jeste, çoğalan bir forma ve zamanla çözülerek anlamını yitiren bir yapıya dönüşür. Hareket tekrarlandıkça ifade zayıflar, işaret ettiği şey belirsizleşir. Anlam sabit kalmaz; parçalanır, çoğalır ve yeniden kurulur. Benlik daha var olmamış bir benliktir. Bu, benliğin sabit ve tanımlı bir öz olmadığını; sürekli bir oluşum, değişim ve potansiyel hâlinde olduğunu anlatır. Benlik, deneyimlerle şekillenir, çözülür, çoğalır ve ötekinin bakışıyla yeniden kurulur. Bu üretim sürecinde tekrar, yalnızca bir biçim değil, bir düşünme yöntemidir. Tekrar eden her hareket hem bir iz bırakır hem de izi siler. Böylece ortaya çıkan yapı, kesin bir anlatı sunmaz; aksine, izleyiciyi bu belirsizliğin içine davet eder.

Anlam, izleyicinin bakışıyla tamamlanır, değişir ve yeniden üretilir. Her karşılaşma, farklı bir okuma ve yeni bir eşik oluşturur. Anlamının nasıl oluştuğunu, nasıl çözüldüğünü ve nasıl yeniden kurulduğunu görünür kılmaktır.