Ressam Semiramis Öner’in “Hatıra Kurucular” başlıklı kişisel sergisi 29 Haziran’a dek pazartesi hariç her gün 10.00-18.00 saatleri arasında Metrohan’da ücretsiz olarak ziyaret edilebilir. Sergide, Kuzey Rönesansı resim tekniğini kullanan ve kendi renk pigmentlerini yaratan Öner’in, eski fotoğrafları ve Türkiye ütopyasını resmettiği yağlıboya tablolarıyla eski İstanbul’a ait objelerden oluşan bir enstalasyonu yer alıyor. Küratörlüğünü Gülseli İnal, Balkız İnal ve Beliz İnal’ın üstlendiği sergide sanatçı, 20. yüzyılın başlarında Türk toplumunun Osmanlı’dan modern Türkiye’ye evrildiği dönemde yaşanan epik sosyal değişimi, kendi bilinçaltı yönlendirmesiyle önümüze seriyor. Sergi, İBB Kültür ve İBB Miras’ın katkılarıyla gerçekleşiyor.
İstanbul Portreleri
Bireysel anılardan kolektif hafızaya uzanan, geçmişle hayali geleceği buluşturan sergi, üç ayrı bölümden oluşuyor. “İstanbul Portreleri” başlıklı ilk bölümde, Semiramis Öner’in 1995’ten bu yana İstanbul sahaflarından topladığı ve 1890-1940 yılları arasını kapsayan eski Türkiye fotoğraflarını resmettiği yağlıboya tablolar yer alıyor. Fotoğraflardaki insanlara kendini yakın hisseden, bazılarının ismini fotoğrafın arkasındaki yazılanlardan öğrenen sanatçı, bu kişileri hikâyeleri ve anılarıyla birlikte içselleştirerek resmediyor. Koyu renklerin ağır bastığı stüdyo fotoğraflarındaki insanları büyük yağlıboya tablolara dönüştüren Öner, insanların yüzlerindeki ifadeler ve kullandıkları objelerden yola çıkarak Türkiye’nin yaşadığı dönüşümü anlatıyor. Bu ilk bölüm, sanatçının bugüne kadar yaptığı 70 tablo içerisinden 40’tan fazla eserin yer aldığı bir seçkiyi sanatseverlerle buluşturuyor.
Resme Dönüşen Fotoğraflardan Objeler
“Hatıra Kurucular” sergisinin ikinci bölümünde ise, resme dönüşen fotoğraflarda görünen objeler sergileniyor. “İstanbul Portreleri”nin üretimi sırasında fotoğraflardaki eşyalara da dikkat kesilen ve bu objeleri kendisine verilen emanetler olarak kabul eden sanatçı, yine sahaflarda ve bitpazarlarında arayıp bulduğu bu eşyaları uzun bir yemek masasına yerleştiriyor. Öner’in daha önce Hollanda’da Utrecht Belediyesi için dört yılda tamamladığı Barış tablosundakine benzeyen bu “Hatıra Masası”nda farklı bireylerin arkalarında bıraktıkları eşyalar; semaver, saatler, daktilo, kolyeler, radyolar, gözlükler, kravatlar, kol düğmeleri, mektuplar sergileniyor. Terziler, şapkacılar, kumaş dokuyanlar, saatçiler, camcılar, kuyumcular, anahtarcılar, cam üfleyiciler tarafından emek verilerek üretilen eşyaların yer aldığı “Hatıra Masası”nda, çoğu eşyanın el işi olması dikkat çekiyor.
Sergiyle aynı başlığı taşıyan üçüncü ve son bölümde ise izleyiciyi, umut dolu bir hayal dünyası karşılıyor. Bu bölümde, Türkiye’ye dair aklındaki ütopyayı resmeden Semiramis Öner, geleceği parlak, renkli bir ülke ve mutlu, sevgi dolu portreler ortaya koyuyor. Öner bu bölümü “Dünya karışık dönemlerden geçtiği sıralarda, ütopik dünyalar sanatçının sığınaklarıdır. Sanatçı kaçtığı dünyayı yaratır ve izleyeni davet eder” sözleriyle anlatıyor.
