Art On İstanbul Piyalepaşa’da, 31 Mayıs 2025 tarihine kadar Eser Gündüz’ün “Microswitch” isimli solo sergisi yer alıyor. Oyunu “insanın yaşamı ve doğayı öğrenmekte kullandığı ilk etkinlik”* olarak kabul edersek, oyuncaklar bu ilk etkinlikten kalma, çoğu zaman yetişkinliğe geçiş ritüelinin parçası olarak günlük hayatımızdan çıkmış, hala sahip olunsa dahi, olarak bir kenara kaldırılıp unutulmuş çocukluktan yadigâr objelerdir diyebiliriz. Esasen yetişkin evreninin üretimi olan oyuncakların yetişkinliğe taşınması durumunda, yine bu dünyanın mevcut sosyo-ekonomik şartların önerdiği üzere, oyun ile birlikte, zamanın “verimli” kullanılmaması, çalışmanın ve üretimin önündeki bir engel, tinsel hamlık, olgunlaşamama hali gibi arzu dışı durumları çağrıştırsa da oyun bu katı dünyada bulduğu boşluklarda sürmeye devam eder.
Eser Gündüz, “Microswitch, No 1”, 2024, tuval üzerine karışık teknik, 250×200 cm.
Foucault’nun bir öğleden sonra ebeveyn yatağı örneğinde bahsettiği gibi, sonunda bekleyen bir “ceza” dahi olsa, inadına bir arzu alanı, kısa süreli de olsa gerçekleşmiş bir ütopyaya dönüşür. Eser Gündüz yetişkinliğe taşıdığı oyuncaklarıyla bu seride hem yeni hem bitmeyen çocukluğu kadar ısrarcı bir oyun alanı kuruyor. “Mimarlık yapan bir yetişkin olarak profesyonel anlamda resim yapma kararı almam ve bu kararı çevremle paylaşmam, içimde yetişkinlik hayatıma rağmen gizli gizli devam eden oyunu herkese ilan etmem demekti. Yetişkinliğin bir anlamda reddi anlamına gelen bu kırılmanın karşılığını olumlu anlamda aldığım gibi, oyunu bitirmemekte ısrarcı her yetişkin gibi ceza aldığım, desteklenmediğimi hissettiğim, zorluk çektiğim hatta dışlandığım olmuştur. Umuyorum ki, oyun benim için “burada; boyalar, tuvaller, kalemler ve daha türlü oyuncaklarımla her zaman devam
edecek.”
*Johan Heizinga, Homo Ludens, Ayrıntı Yayınları, 2013.
Bilgi için: info@artonistanbul.com
